Težak fudbal: Puno asova, malo spektakla

<!—->Nevjerovatno je da ovakav klub ima samo jedan evropski trofej ikada, Kup Kupova 1994. kad su dobili Parmu, a potom izgubili Super kup od Milana. Gubili su i finale KPK od Valensije 1980, Kupa UEFA od Galatasaraja 2000. i Čelsija 2019, ali pogotovo bode oči Liga šampiona, do sada samo to finale 2006. izgubljeno od Barse. Čelsi je u međuvremenu dva puta donio taj pehar u London, čak i dvije svjetske krune, a još bliže komšije Totenhem igrali finale 2019, bilo bi bizarno da su ih i oni pretekli, da budu treći u gradu. Ali gledali smo puno bolja polufinala od ovog.

O Atletiku se mora nešto odmah, ali prvo u generalnim okvirima. Veći dio španske javnosti ih hvali i krivi čak i suđenje sinoć, ali i prozivaju 18 dana gdje su otisša dva trofeja i petu godinu bez ičega. Prvo, Čolo je jedini trener na svijetu koji se ne može mjeriti trofejima, jer svake godine u sva četiri takmičenja u kojima učestvuju i dva najveća brenda svjetskog sporta Barsa i Real Madrid. Veći brendovi od Lejkersa, od Petriotsa, od svih. To što je u njihovoj zlatnoj eri (Mesi-Ronaldo) osvojio titulu 2014, pa još jednu 2021, uz to i Kup, Super kup, dvije Lige Evrope, dva Super kupa Evrope, već je podvig nestvaran. A tek dva finala Lige šampiona i još dva polufinala gdje ima još favorita nekad i većih od Reala i Barse, a uvijek 9-10 većih od njih.

I iznad svega što ih 14 godina zaredom vodi u Ligu šampiona, i to je ludilo. Prije njega Atletiko je bio šesti tim Španije jer su tada osim Reala i Barse znatno ispred njih bili i Sevilja, Valensija i Viljareal, u Španiji a pogotovo po dometima u Evropi. On je uzeo Atletiko decembra 2011. u zoni ispadanja, već te sezone ih je doveo do petog mjesta, bod iza Malage i osvojio Ligu Evrope što tada nije donosilo plasman u LŠ. Nakon toga 14 godina zaredom plasman u LŠ, evropska sila, a kakve je sve favorite izbacivao to je ludilo, tri puta Barsu, Bajern, Čelsi, Liverpul na vrhuncu, pa Arsenal, Milan, Mančester, Inter…

Promijenio je istoriju ovog kluba i zato je najplaćeniji trener na svijetu toliko godina, to treba shvatiti. E sad, možemo da vidimo da li je ljetos 250 miliona potrošeno najbolje, doveo je devet dobrih igrača, svi po 30-40 miliona, onda još i Lukmana, ali nijedna super zvijezda kao Alvarez godinu ranije, da je možda doveo tri strašna igrača po 80 miliona? O tome može da se priča, ali ekipa je opet izuzetno jaka i zadržala je svoj jedinstveni duh. A sad će imati para da je još više pojača nakon oproštaja Grizmana. Jasno je da je on išao na jaki nukleus domaćih i argentinskih igrača, jer Koke, Ljorente i mlađi Barios i sada Pubil koji će biti čudo usađuju taj duh, ali i reprezentativci Argentine Alvarez, Molina, Almada, sada i njegov sin Đuliano koji to simbolizuje, prerano je pustio De Pola. Ali ima jedna stvar, iako ima atomski napad lakše je stvarao šanse njegov stari Atletiko sa bekovima Huanfranom i Filipe Luisom, sa direktnim fudbalom na Falkaa, Kostu ili Suareza, nego sada gdje se često ne vide ideje bez obzira na toliko klase.

<!—->

On stavi zajedno Grizmana, Alvareza, Lukmana i Đulijana, ali tako što Grizmana i Lukmana koristi kao bekove kad nemaju loptu i tako ih troši, dok Serlot uđe kasnije, kao i igrači klase Baena i Almada, ali tako se ne iskoristi najbolje potencijal. Možda bi Lukmana bolje iskoristio i pola sata na kraju, ali u napadu, dosta je Ruđeri nazad, jer to su igrači koji dobijaju utakmice, a on je sinoć olako zamijenio i velemajstora Alvareza i sve njih puno prije kraja i to kad su baš bili pritisli i oslabio ekipu drastično. Opet je Baena namjestio strašnu šansu Serlotu, ali on je šutnuo sebi u stajnu nogu umjesto da izjednači.

Takođe, bila je nada da stavi Molinu na desnog beka jer trenutno šutira najjače na svijetu, a tako pomjeri dugoprugaša Ljorentea u sredinu, jer trči za trojicu, ali ništa ni to. Mogao je da izađe bolje, jer Atletiko fizički stoji tako dobro i parira najbolje na svijetu da se znalo da neće pasti na veću energiju Arsenala i pritisak publike. Znalo se da Arsenal ne blista i da je Arteta otišao u jednom sasvim drugom pravcu, već mjesecima je žrtvovao briljantnost u igri, traži prekide i golove na silu, a ona ragbi igra u nadoknadi gdje su uspjeli da se uopšte ne igra je slika onog što su postali.

Mislio sam dugo da će ovaj tim tek da eksplodira kad se svi vrate, ali oni još od decembra ne igraju taj fudbal jer trener želi da prekine post po svaku cijenu ovog svijeta. Sve je to znao Čolo, zato je mogao više u oba meča, kući ona prečka Grizmana za 2:1 i nekoliko čistih šansi Lukmana u drugom poluvremenu, trebao je doći s golom prednosti, sinoć su primili gol iz duple greške, još Pubil skida loptu koja je išla pravo na Đulijana i šalje je Trosaru. Penal nad Đulijanom teško da je bio, ali nad Grizmanom 100%, jer Kalafjori ga je pokosio, a dosuđeni faul u napadu Pubila jednostavno ne postoji. Ali sve je to sad uzalud, dozvolili su da ih Arsenal izbaci u duelima 50:50, a ranije su takve uvijek dobijali, i mnogo teže tipa 30:70 kao sa Barsom. Oni su ovog proljeća dva puta izbacili Barsu koja je savršena gol mašina i koja ima čak 25 bodova više od njih na tabeli, dobila je čak 29 mečeva u 34 kola i već ima 88 bodova. Dva puta su na ispadanje izbacili ekipu koja je toliko bolja od njih.

U Kupu su imali i nezaboravnih 0:5 u Sevilji protiv jakog Betisa, pa još luđih 4:0 za poluvrijeme protiv Barse, mada su jedva preživjeli u revanšu. Ali onda moraš da osvojiš, bili su bolji, ali bolno izgubili na penale od Sosijedada. U Ligi šampiona prošli čak tri nokaut faze, protiv Briža, Totenhema i Barse koja ih nije nikako potcijenila i napadala ih je svom snagom, čak u oba meča sa igračem manje, ali napadala ih je bespoštedno. Ali protiv nje su bili klinički precizni, iskoristili sve šanse, čak i kad su se strahovito ljuljali kod 0:2 kući, a protiv Arsenala nisu pa ni ove godine nije suđeno, od 1974. vrište za najvećim peharom.

<!—->

Pomogli su nevjerovatno Arsenalu jer bi njima bilo preteško da igraju protiv Barse sada, da pohvataju sve Flikove osice, uostalom to je bio i jedini super tim u njihovom kosturu. Jer u suprotnom su bili svi, i Bajern i PSŽ i Real i Liverpul i Siti i Čelsi, svi top favoriti. Ali Arsenal se veoma mučio i sa Leverkuzenom, a pogotovo sa Sportingom koji se izigrao u oba meča, tada je i forma Arsenala bila najviše pala, presudio je gol u nadoknadi u Lisabonu gdje su preživjeli prečku, kući i stativu i šanse. Bio je to period kad su opet prokockali devet bodova u trci sa Sitijem, kad su i falili neki igrači, a najviše Saka i Odergor.

I žrijeb i sreća, svi naglas govore da ko god dobije večeras glatko osvaja, tipa PSŽ-Inter 5:0 u prošlom finalu. Ali nije to poenta, ludim remijem Sitija preksinoć Arsenal praktično rješava titulu sad u nedjelju u London derbiju sa Vest Hemom. Mogli bi osvojiti tu anksioznu titulu nakon 22 godine i to sa manje bodova nego 2023. (84) i 2024. (čak 89) kad su završavali iza Sitija i evropsku krunu prvi put ikad, odjednom imaju opet sve šanse i energiju, ali u odnosu na timove koje svijet večeras čeka bez daha oni su odustali od tog atomskog fudbala o kojem pričamo posljednjih dana, baš svjesno odustali, i to je trenutno suština, jer samo takve ekipe pišu zaista istoriju.

A takav je bio i taj Vengerov Arsenal iz 2004, “invincibles” (90 bodova) čije su slike u svakom ćošku Emirejtsa. Nema bez atomskog fudbala, Olise ne bi gušio autom nego bi driblao i šutirao u rašlje kao protiv Reala, danas se tako igra i fudbal i rukomet i šah, ziheraška igra je prošlost. Zato je večeras red na fudbal..