Milan u Vašington, Milan iz Vašingtona

Ovo je izreka koju ste mnogo puta čuli, ali možda nikada razmislili, do kraja, šta ona znači. I da nije (samo) ono na šta vas prvo asocira – da je neko obrijane glave ili ćelav, otišao na neko važno mjesto, u veliki grad, i isti takav se vratio. Poput Milana Kneževića, lidera DNP-a.

Ipak, ima jedna važna nijansa više u tumačenju stare narodne izreke: šut nije ćelav, šut je u stvari metafora za nekog nevažnog, marginalnog, bez značajnijeg uticaja i moći. Pljunuti dakle MK. Znači, Milan u Vašington, Milan iz Vašingtona bilo bi isto što i “uzalud vam trud svirači”, “mnogo buke, malo vajde” ili “tresla se gora, rodio se miš”. A može još preciznije: šuto u Vašington, šuto iz Vašingtona – to vam je isto kao da kažete “trla baba lan da joj prođe dan”. Što opet nema veze sa babom i lanom, već sa Milanom K., koji dangubi po Vašingtonu, bez svrhe i cilja, kao neki šutan, bez rogova, dakle i bez značaja, da bi samom sebi i šačici fanova, odnosno ćacija, prikazao drugačiju sliku – da nije “crna ovca”. I Putinov odnosno Vučićev maligni pion.

I uspio je, morate priznati. Jer AV propaganda klikće o “istorijskoj posjeti Milana K”, trese se Vašington više nego tribine Mercedes benz arene nakon drugog gola Argentinaca, u polufinalu sa Englezima. Plus, objašnjavaju Vučićevi, “ovakav razvoj događaja definitivno sahranjuje tezu da su Srbi osuđeni da vječno nose status takozvanih crnih ovaca”! Štaviše, pokazuje se da se na Zapadu “sve više cijene politička dosljednost, iskrenost i jasna vizija budućnosti”. Onda ni meni ni vama, dragi čitaoci, ne preostaje ništa već da čestitamo! Bravo, braćo Srbi! Posebno na viziji koju simbolizuje valjda najznačajniji sastanak Milana K. u Vašingtonu sa čuvarima tekovina nedavno ubijenog američkog konzervativca Čarlija Kirka. Koji je, kao i naš MK, jednu od glavnih opasnosti za današnji svijet vidio u “dubokoj državi” iz Brisela. Nakon što je ona u Vašingtonu poražena u novembru 2024. Uz ponuđeni spas i “jasnu viziju budućnosti” kroz Kirkov koncept neograničenog naoružavanja građana, antivakserske politike ili u supremaciji bijele rase. “Martin Luter King je bio užasan” a “moja ćerka od 10 godina ako bi bila silovana, morala bi da rodi”- samo su neki od stavova pokojnog Kirka, na kojima lideri svih Srba sveta, uključujući našeg šutana, grade “jasnu viziju budućnosti”. Pa kome se sviđa, može i da glasa.

Ali, AV propaganda, tj. istureno odjeljenje u Podgorici, smatra da je za istorijski preobražaj Srba, njihovo skidanje sa liste “crnih ovaca Zapada”, podjednako zaslužan i naš spiker, Andrija Mandić. Štaviše “predsjednik Skupštine Crne Gore je promišljenim i odgovornim nastupom potpuno razbio mit o navodnoj političkoj neprihvatljivosti srpskih lidera na najvažnijim međunarodnim adresama”!

Na tom putu, iz političke izolacije u budućnost definisanu učenjem Čarlija Kirka, i Mandić je imao zapaženu turneju po SAD i Velikoj Britaniji – zaključuju Vučićevi analitičari, pokušavajući i samog Oskara da ubijede kako su Rajo i Milan isto, samo su im putevi do istog cilja različiti. Mandić ima “novi srpski odgovor za novo vrijeme”, a Knežević “jasnu viziju budućnosti”, utemeljenu na vjerovanju i teorijama zavjere Čarlija Kirka.

Zato su valjda istovremeno u posjetu Vašingtonu, četiri decenije omraženom, antisrpskom centru Cije, Vatikana i Kominterne, krenule dvije delegacije Srba iz Montenegra – jedna Mandićeva i jedna Kneževićeva. Prva sa savjetnicom šefa parlamenta na čelu, druga sa šutanom od lidera DNP-a. Ovaj istorijski iskorak crnogorskih Srba, pod sloganom “Učinimo CG great again”, obilježili su susreti sa zaposlenima u Kongresu, ali i samim članovima najvećeg US predstavničkog doma. Umjesto Železnjaka i Malofejeva, na Crvenom trgu, sada se trči u zagrljaj kongresmenima iz jevrejskog i srpskog kokusa na Kapitolu. Iako u Vašingtonu postoji i crnogorski kokus, ali on im je, kao i ambasador MNE, bio nedostupan. Vjerovatno zato što su teme obiju delegacija bile vezane za kukavno srpstvo ugroženo, a ne tamo neki montenegrinski Woke narativ, poput pravne države, nezavisnih medija, ljudskih prava. Tako je savjetnica Bokan, u ime spikera AM, lamentirala nad zajedničkom sudbinom srpskog i jevrejskog naroda, u pokušaju da se prekriju i zaborave koncentracioni logori po Bosni, u organizaciji tamo nekih Srba, porijeklom iz Crne Gore. I mean Hague’s conviction Karadžić etc. Dok su Kneževićev izaslanik od Pipuna i njegov saborac VB, kukali nad Milojkom Spajićem koji im još ne stavlja na glasanje jezik, zastavu, državljantsvo i kolektor.

I tako, niko da pomene interese zemlje iz koje dolaze i koja im je dijelom ili u cjelosti platila put. I nadasve, obezbijedila status, poslanički ili savjetnički, koji im je omogućio prijeme po Vašingtonu. Falila je još samo famozna Ilona, iz vremena uoči referenduma, kada su Peco i Medo, poput Kneževića i Bojovića danas, obijali pragove “duboke države” u Vašingtonu ne bi li ih ubijedili kako Srbi, makar oni iz Montenegra, nijesu “crne ovce Zapada”! Već junačko naše leglo. Braća i sestre Čarlija Kirka i Branimira Nestorovića. I ćaciji Aleksandra Vučića. Ili onda Vojislava Koštunice.

Ne valja im više Železnjak u Moskvi, ni Malofejev u Petrogradu, pa sad mašu sa savjetnicima kongresmena Dejvidsona koji će ih vjerovatno primiti kada dođu naredni put. A da su Srbi, ne samo ovi iz Crne Gore, nego svi, odavde do Tokija, slušali Drugu familiju, pa još 1989. potrčali u Vašington, a ne Moskvu, gdje bi im kraj bio. Ne bi se raspala ni najveća Srbija (SFRJ), ni mala Srbija (republika bivše SFRJ). Ovako, ništa. Šuto poša’, šuto doša’. Ili pipun u Vašington, pipun iz Vašingtona.

Ali. moram priznati da su Vučić i njegovi propagandisti u pravu, u jednom. Naime, i najnovije AV “istorijsko partnerstvo” sa Amerikom i MK bratstvo sa tekovinama Čarlija Kirka, predstavljaju, kako oni kažu, “istinski udarac za Drugu familiju”. Zaista smo tužni i potreseni jer i dalje, nakon četiri decenije, gledamo tragični put srpskih lidera u bespuće, iz “niđe u ništa”. Iz Smokovca u Mateševo. Čak ni trenutna orijentacija odnosno dezorijentacija vašingtonske administracije ne može promijeniti taj utisak. Što potvrđuje i spin AV propagande po kome do “otvaranja Zapada” prema Srbima dolazi ne zbog promjena i zaokreta Vučića, Kneževića i Mandića, već zbog “emancipacije zapadnih partnera”. Koji su eto shvatili da su zločini u konc logorima u Omarskoj i Prijedoru, ili genocid u Srebrenici, počinjeni nad Srbima a ne u ime Srba! I da su rasna jednakost i pravo na abortus najveće zablude ljudske civilizacije. Tako da, opet ništa. Makar kada su Oskar i Pipun u pitanju. Za Raja još ima nade.

A nije da se nismo trudili, da ih emancipujemo i ubijedimo, kako je bratskom srpskom narodu mjesto u Evropi. A ne u Aziji. U društvu Njutna i Pastera, a ne Čarlija Kirka i Branimira Nestorovića.