Najgora, a naša – Savez mora da preduzme odgovornost i uradi nešto, jer ova liga nije tuđa

Rezultati klubova na evropskoj sceni, posebno kada nema nekon vanrednog uspjeha reprezentacije, ogledalo su fudbala u nekoj zemlji. I zato je klupski fijasko pitanje svih pitanja organa koji vodi takmičenje

Počelo je 21. izdanje Prve crnogorke fudbalske lige.

Po Uefinom rejtingu, koji računa prosjek evropskih rezultata u posljednjih pet sezona, počeo je treći najgori šampionat u Evropi.

Ako se gledaju samo ovogodišnji rezultati – startovala je najgora evropska nacionalna liga, jedini šampionat čiji su klubovi ovog ljeta "zaradili" koeficijent: 0,00.

A nije da nisu imali priliku – četiri kluba zbirno su odigrali 10 utakmica.

Za tri evropska mjesta u narednih osam mjeseci (ne više četiri) ponovo će se boriti devet klubova, a ne 10, jer jedan odrađuje višegodišnju suspenziju zbog namještanja utakmice u takmičenju pod okriljem Uefe.

O klubovima koje (velikom većinom) vode opštinski namještenici, podobni predstavnici političkih partija, u čestim slučajevima ljudi koji ne samo da nemaju veze sa fudbalom, već su tu i sa krajnje sumnjivim namjerama, nerijetko i bezbjedno-interesantna lica, mešetari različite vrste, a u najnovijem slučaju – čak i ljudi koji sebe predstavljaju kao navijači (čitaj: FK Budućnost) – mnogo toga je rečeno i napisano.

Ovogodišnjih 0 od 10 je i ništa manje nego odraz takvog stanja – stanja u državi i društvu koje se na najdrastičniji način prolama kroz najpopularniji sport.

Zato ovo i nije priča o ljudima koji vode klubove.

Ovo je osvrt na organ koji rukovodi takmičenjem i koji mora – ne samo da prihvati odgovornost, već i da preuzme nešto – Fudbalski savez Crne Gore.

Prošla su četiri dana od istorijske "desetke", a 11 otkada je devetim porazom na devet utakmica, zapravo, zaokružen ovakav epilog: barem javno, nije bilo nikakva reakcije, ili nekog poziva na djelovanje.

Nije lako praviti poređenja, nijedna liga (zemlja) nije ista, pa čak i u komšiluku, ali nije teško uočiti da su neki Savezi u regionu uložili mnogo više da na različite načine pokušaju da modernizuju svoja nacionalna takmičenja.

Da barem ne služe za regionalni podsmijeh, što je, izgleda, posljednjih nekoliko godina jedina "svrha" elitnog crnogorskog fudbalskog šampionata.

Jer, ovo je naša liga, kakva god da je – takva je, i organ koji vodi takmičenje ni na koji način ne može da se ponaša kao da je tuđa.

U krajnjem, rezultati klubova na evropskoj sceni, posebno kada nema nekon vanrednog uspjeha reprezentacije, ogledalo su fudbala u nekoj zemlji. Ovogodišnja "čista desetka" je tako pokazatelj kakav se fudbal igra u Crnoj Gori.

Neke administrativne mjere i regulative (ograničenje broja stranaca, obavezan broj mladih igrača), te preusmjeravanje Uefinog novca na popravljanje infrastrukture i osnovno funkcionisanje – očigledno nisu dovoljni.

I ne samo da nisu dovoljni; u dosta slučajevima pokazali su se i totalno kontra-produktivnim.

I zato matični fudbalski savez mora da se spremi za radikalan zaokret kada je u pitanju domaća liga, njeno funkcionisanje i njena budućnost.

Kakav je to zaokret – vjerovatno i nije pitanje medija, koji su tu da ukažu na probleme, i prenesu stvarnu sliku, bilo opisno, bilo kroz mjerljive podatke i činjenice, a ne da budu stručnjaci za sve i svašta.

Fudbalski savez i njegove komisije, ljudi koji vode fudbal i takmičenja moraju da ponude te mjere.

Za početak – da preduzmu bilo šta, da urade nešto.

Tri plasmana mlađih kategorija na velika fudbalska takmičenja, nekoliko transfera iz najgore u najjače evropske lige posljednjih godina (Vasilije Adžić, Andrija Bulatović) pokazuju da se u Crnoj Gori još rađaju talenti, i da još postoji ona iskra u najčistijem obliku.

U Prvoj crnogorskoj fudbalskoj ligi se, međutim, kotrlja lopta u ambijentu koji ubija – i koji sve travke nade siječe iz korijena.

I zato mora nešto da se mijenja – i zato je Fudbalski savez prvi koji mora da preduzme nešto.

Sve i po cijenu da u elitnom rangu igra šest, pet, ili četiri kluba – i da do iznemoglosti igraju jedni protiv drugih.