Vujisić demantuje CGO: Ne postoje zakonske smetnje u mom angažmanu na UCG-u

Saradnik u nastavi na Fakultetu političkih nauka Univerziteta Crne Gore i predstavnik studenata u Vijeću istog fakulteta, Vedran Vujisić, reagovao je saopštenje asistentkinje na programima NVO Centar za građansko obrazovanje, Jovane Radulović o potencijalnom sukobu interesa u njegovom slučaju, zbog istovremenog obavljanja više funkcija unutar UCG.

<<<Radulović: Produženi studentski status kao mehanizam zadržavanja funkcija na UCG-u<<<

Reagovanje Vujisića prenosimo integralno.

Na prvom mjestu želim jasno istaći kako za navedeno ne postoje bilo kakve smetnje, u skladu sa Zakonom, Statutom Univerziteta i drugim aktima i s tim u vezi su pribavljena pravna tumačenja koja razrješavaju svaku dilemu u vezi sa ovim pitanjem. Ova praksa da je predstavnik studenata u Vijeću fakulteta ili ne, istovremeno i saradnik u nastavi postoji odavno i na više univerzitetskih jedinica Univerziteta Crne Gore.

Ne vidim naročit razlog zašto ovo pitanje privlači pažnju, uzimajući u obzir sljedeće aspekte:

• Prvo, da saradnici u nastavi (osim doktora nauka) moraju imati status studenta kako bi zasnovali radni odnos – pa s tim u vezi, zašto bi se ograničavalo njihovo pravo da biraju i budu birani u kontekstu predstavljanja i zastupanja interesa studenata.
• Drugo, ukoliko se posmatra toliko usko – onda ni akademsko i neakademsko osoblje, profesori i saradnici sa univerziteta koji su predstavnici Vlade u nekim od tijela Univerziteta, ne bi mogli biti imenovani – upravo iz razloga što su onda i oni ,,u sukobu interesa“ kao neko ko je zaposlen na univerzitetu.
• I treće, po mom mišljenju i najvažnije: ne vidim razlog zašto bi se najbolji studenti obeshrabrivali da preuzimaju najodgovornije funkcije kada je u pitanju predstavljanje i zastupanje studenata – a čini mi se da je to glavna poruka. Obeshrabruju se iz razloga što bi im se na ovaj način stavljalo do znanja da mogu imati ,,problema“ pri daljem karijernom napredovanju i usavršavanju ukoliko ih zanima akademska karijera, pa bi vrlo vjerovatno mnogi na početku odustali.

Smatram da je u interesu Univerziteta, naročito državnog, da afirmiše ideju da najbolji studenti budu i predstavnici studenata, ali i da te najbolje studente univerzitet zadržava i podmlađuje svoj kadar.

Na navode o ,,produžavanju studentskog statusa sukcesivnim upisom različitih studijskih programa“ osvrnuo bih se isključivo rezultatima koje sam postigao:

Osnovne akademske studije Socijalne politike i socijalnog rada na FPN UCG upisao sam studijske 2018/19. godine i iste završio u roku, studijske 2020/21. godine kao najbolji student iz moje generacije (a i više prethodnih i narednih generacija) na tom studijskom programu sa indeksom uspjeha 9.53 („A“) – a za šta sam tokom studija više puta nagrađivan od Fakulteta političkih nauka Univerziteta Crne Gore i Opštine Kolašin. Potom sam upisao master akademske studije Socijalne politike i socijalnog rada na istom fakultetu (kao prvorangirani student na rang listi) sa dosadašnjom srednjom ocjenom položenih ispita ,,A“ (10.00).

Na osnovu akata Univerziteta iskoristio sam mogućnost da studijske 2023/24. godine upišem i druge master akademske studije Komparativne politike na istom Fakultetu, isključivo u skladu sa svojim interesovanjima i iz razloga akademske izvrsnosti. Da se ne radi o ,,produžavanju statusa studenta“ i ,,fiktivnom upisu“ svjedoči to što je moja dosadašnja srednja ocjena položenih ispita i na drugom master studijskom programu ,,A“ (10.00). Čudno je, kako ,,vjerni zapisničari“ mojih aktivnosti, medijskih istupa i rada na unapređenju statusa studenata u Crnoj Gori – svjesno preskaču ovaj aspekt (i mnoge druge) koji im očigledno ne odgovara(ju).

U odnosu na druge navode ističem kako sam uvijek bio na strani studenata i zastupao njihove interese i to u vrlo kritičnim momentima. Da nije tako, ne bi dio određenih društvenih struktura i akademskog osoblja, očigledno nezadovoljnih mojim dosadašnjim angažmanom koji je bio isključivo u najboljem interesu studenata, uporno naručivao ovakve tekstove i pokušavao da problematizuje nešto što je već ustaljena praksa, a ne nikakav presedan. Takođe ,,prebrojavanje“ broja predstavnika studenata u tijelima Fakulteta i Univerziteta neodoljivo podsjeća na situacije u kojima je od istih struktura, u ne tako vremenski dalekom periodu, vršen pritisak na predstavnike studenata, kroz targetiranje imenom i prezimenom u sredstvima javnog informisanja – da se izjasne u skladu sa interesom tih struktura, a ne u skladu sa interesom studenata.