INFORMACIJE CG NA MUNDIJALU “Georgia on my mind” iznad Amerike – na putu ka Atlanti i najvećoj utakmici šampionata

Za kopanje po istoriji, ipak, nema puno vremena, avion slijeće, a gigantska utakmica se bliži. Direktna linija metroa, po imenu Marta, vozi putnike sa aerodroma direktno do centra grada – kažu da se za vrijeme velikih sportskih ili muzičkih događaja tako i prije dolazi nego Uberom, veoma popularnim u Americi

"Georgia on my mind", pjevao je Rej Čarls sedamdesetih pjesmu koja je spontano postala i zvanična himna američke savezne države Džordžija.

Našla se i na vrhu YouTube liste koju kompanija Junajted erlanjns nudi putnicima na malim ekranima kako bi što brže i kreativnije prekratili vrijeme leta.

Od Dalasa u Teksasu, do Atlante u Dzordžiji, tačno dva i po sata klasične trke s vremenom – kako bi se stiglo na drugo polufinale 23. Svjetskog prvenstva fudbalu.

U Atlanti se u 15 sati po lokalnom, a 21 po našem vremenu, igra derbi nad derbijima, veliki sudar Engleske i Argentine: utakmica za koju su cijene karata na zvaničnoj platformi Fife dostigle gornje limite. Zbog Mesija, Maradone, zbog Bekama i Simeonea, ali i zbog Kejna i Belingema, zbog ogromnog broja navijača dvije selekcije, kao i zbog burne istorije sudara selekcija “tri lava” i “albiselestea”.

Uz sve igračke prednosti – mnoge od ovih stvari prvo polufinale između Francuske i Španije, igrano juče u Teksasu, nije moglo da ponudi.

U avionu – dominiraju argentinski dresovi: nisu to “pravi” navijači Argentine, već fudbalski zaljubljenici iz Kine, Izraela, Japana – sa raznih krajeva svijeta, uglavnom obožavaoci Lea Mesija koji sa jednog hrle na drugo polufinale.

Opčinilo je sve to i kapetana leta, koji je pokazao saosjećanje – i ljubazno obećao da će uraditi sve, poštujući bezbjedonosne propise, da spusti avion na pistu internacionalnog aerodroma “Hartsfid-Džekson” što je ranije moguće: kako bi putnici stigli na početak utakmice.

I pokazao je sve ono što nije užasna kompanija “Frontier”, dan ranije, na jednoj od linija koje su letjele od iz Njujorka ka Dalasu na prvo polufinale.

Brojni navijači Engleske i Argentine već danima pjevaju u Atlanti – oni pravi nisu letjeli iz Dalasa, već iz Majamija i Kanzas sitija, gdje su njihovi timovi igrali četvrfinalne mečeve.

Otuda i odsustvo engleskih rekvizita na aerodromu i u avionu – malo se za Gordi Algion navija van Engleske, a posebno van Evrope.

Jedan je, doduše, i likom i stasom, neodoljivo podsjećao na Harija Kejna – toliko da su se putnici sa ulaznicama tješili: ako zakasne oni, zakasniće i Hari Kejn. Ili – neće početi utakmica dok Kejn ne dođe.

Džordžija je jedna od najznačajnijih država SAD-a, a Atlanta stara američka prijestonica juga. Vruća, ali i brdovita i šumovita – zovu je i “država breskvi”, iako danas isporuči više kikirikija i luka.

Atlanta je grad koka-kole, sjedište mnogih velikih kompanija, ali i rodno mjesto Martina Lutera Kinga, jednog od najvažnijih lidera američkog pokreta za građanska prava. Otuda je i jasno koliki ja Atlanta imala značaj za društveno i političko sazrijevanje Amerike; grad koji je nekada bio simbol rasnih podjela postao je ključni centar političkih i društvenih podjela u Americi.

Za kopanje po istoriji, ipak, nema puno vremena, avion slijeće, a gigantska utakmica se bliži. Direktna linija metroa, po imenu Marta, vozi putnike sa aerodroma direktno do centra grada – kažu da se za vrijeme velikih sportskih ili muzičkih događaja tako i prije dolazi nego Uberom, veoma popularnim u Americi.

U samom centru Atlante blista velelepni “Mercedes-Benz stadion” – bez pretjerivanja, jedan od najglamuroznijih i najmodernijih sportskih objekata takve vrste na planeti.

Dom je NFL tima Atlanta Falkonsa (američki fudbal) i MLS kluba Atlanta junajteda (“pravi” fudbal).

Na tako impozantnom objektu, kapaciteta 75 hiljada gledalaca, sa pokretnim krovom, uskoro se rješava i veliko soker-pitanje – ko ide u Njujork, na megdan Španiji, na finale 23. FIFA Svjetskog prvenstva.