INFORMACIJE CG NA MUNDIJALU Utakmica za milijarde

Iza glamura i klasične komercijalizacije, iza moći i iza “selebritija”, krije se čista emocija i očaravajuća moć fudbala. Nije ovo najveći meč ni zbog Madone i Šakire ni zbog Trampa i Infantina – već zbog Mesija i Jamala, zbog Argentine i Španije

Finale 23. Svjetskog prvenstva u fudbalu između Španije i Argentine, završni čin prvog šampionata u istoriji sporta čiji će prihod premašiti vrtoglavu cifru od 10 milijardi dolara.

Giga događaj na najvećoj pozornici, njujorškom MetLajf stadionu i utakmica koja “prijeti” da postane najskuplji sportski događaj u istoriji.

Prosječna cijena ulaznice za nešto više od 80 hiljada mjesta na stadionu dan uoči finala iznosila je nestvarnih 12.751 dolara, što je za oko dvije hiljade više od prosjeka karata koje su se prodavale za Superboul 2024. kada su igrali San Francisko i Kanzas čifsi u Las Vegasu, pred oko 60 hiljada ljubitelja NFL-a.

Očekuje se da će preko milijardu ljudi širom planete da gleda večerašnji sudar “crvene furije” i “albiselesta”, aktuelnog evropskog i aktuelnog svjetskog prvaka.

Kombinacija najpopularnijeg sporta na planeti i vrhunske zabave – pravi šou i spektakl na američki način, uz produženo poluvrijeme i nastupe pop-zvijezda Madone, Šakire, Džastina Bibera, Koldpleja…

Fudbal je odavno probio granice, a sada imamo i mjerljive brojke.

No, iza glamura, biznisa i klasične komercijalizacije, iza milijardi i iza “selebritija”, iza blokbastera i iza bestselera, krije se čista emocija i očaravajuća moć fudbala.

Nije ovo najveći planetarni sportski događaj ni zbog Madone i Šakire ni zbog Donalda Trampa i Đanija Infantina – već zbog Lea Mesija i Lamina Jamala, zbog Enca Fernandesa i Rodrija, zbog dva vrhunska tima, zbog harizmatičnih selektora Skalonija i De la Fuentea, zbog najljepše igre i magije najvećeg takmičenja koje će na narednom Mundijalu da proslavi 100. godišnjicu. Zbog čarobne lopte koja pri dodiru majstora dobija trajektorije i uglove koji ostavljaju bez daha…

Prošlo je oko tri decenije otkada je čuveni urugvajski novinar i pisac Eduardo Galeano kroz istoriju svjetskih prvenstava do detalja opisao “sjaj i tamu fudbala”, na izuzetno romantičan način se pozabavio igrom koju je i sam nazvao “opijumom za narod”.

Svjetsko prvenstvo na sjevernoameričkom kontinentu koje je – baš kao i Galeanovo djelo – ponudilo i sjaj i tamu igre koja postaje čista (ili malo čistija) tek krene lopta sa centra, ponudiće vrhunac kada se sa Menhetna pređe preko rijeke Hadson i stigne Nju Džersi. Tačno u 15 sati po lokalnom vremenu, pod suncem Njujorka, a 21 po srednjeevropskom vremenu, počeće najveća predstava koju sport može da ponudi. Jedna od onih utakmica po kojima se mjeri vrijeme.

Lionel Mesi, najveći fudbaler svih vremena, igra svoju posljednju mundijalsku utakmicu. Pisalo se tako i prije manje od četiri godine u Kataru, kada je osvojio najveći i jedini trofej koji mu je nedostajao u karijeri. Odolijevao je povlačenju na sreću Argentine i svih ljubitelja fudbala – i zato se karte za današnje finale plaćaju 13 hiljada dolara.

Mesi je odavno postao vanvremenski – fudbalska ikona nad ikonama, a eventualnom odbranom svjetske krune na pragu 40. godine ispisao bi najveću priču u istoriji sporta.

Staviće se Mesi na čelo takmičarskog, karakternog, prefiganog tima, “namazanog” svim bojama – na čelo ekipe sastavljene od igrača koji su kao u čoporu spremni da grizu jedni za druge, za Mesija i Argentinu.

Ostaje da se vidi koliko su se “gaučosi” i emotivno potrošili nakon utakmice protiv Engleza koja je za njih bila više od fudbala i koja je sa sobom vukla repove prošlosti i razne istorijske konotacije. Baš tako su svjedočili i njihovi navijači uoči utakmice protiv Engleske u Atlanti – polufinale je bilo “više od fudbala”, a finale sa Španijom je, ipak, samo fudbal.

Koliko im je ostalo “goriva”? Jer, strast je ono što vuče Argentince ka visinama; tjera ih i da napadaju i da se brane.

Na drugoj strani stoji “crvena furija”, aktuelni evropski, svjetski prvak iz 2010. godine, na oko hladnokrvna, ali takođe emotivna ekipa koja tu emociju još nije pokazala – više se koncentrisala na savršenu preciznost u igri uz mirnoću i hladnokrvnost koja je prosto očaravala.

De la Fuente je usadio timu takvu količinu samopouzdanja da se vjeruje da ovakav španski tim – čiji igrači “crtaju” terenom kao nekada veliki majstor Goja pokretima četkice – može malo što da poljulja. Smatraju da su najbolji na svijetu i ponašaju se kao najbolji na svijetu, a sve što rade na terenu daje im puno pravo da tako misle, i oni i njihov selektor.

I veliki majstor Jamal, Mesijev legitimni nasljednik, koji je u dosadašnjem toku šampionata dao samo jedan gol. Eto koliko “furija” ima u rezervi.

Bilo je tako i na Evropskom prvenstvu 2024, kada je uoči polufinala sa Francuzima Adrijen Rabio izjavio da će Jamal “morati da ponudi puno više”.

– Govori tek kada bude vrijeme za mat – odgovorio mu je tada 17-godišnjak.

Jamal za sada nema takvog izazivača u argentinskim redovima, ali ima čudesnu sliku sa Mesijem iz perioda kada je tek došao na svijet – prije 19 godina.

Mesi kao da mu je prenio magiju – magiju koja će isijavati iz večerašnjeg velikog finala 23. Svjetskog prvenstva u fudbalu.