Meksiko 1970: “Jogo bonito”

ISTORIJAT SVJETSKIH PRVENSTAVA: “Trebalo bi zabraniti tako lijep fudbal”, pisala je engleska štampa nakon što su Brazilci u finalu, čije se sekvence i danas često vrte na televiziji, pregazili Italiju sa 4:1. Bio je to posljednji Peleov Mundijal i treća titula prvaka svijeta – slika pobjednika koji odlazi u legendu

Stariji ljubitelji fudbala pamte Mundijal u Meksiku 1970. godine kao jedan od najboljih u istoriji. Bio je to trijumf napadačkog fudbala, trijumf ljepote u igri i trijumf selekcije koja je igrala za dušu navijača – Brazila.

“Trebalo bi zabraniti tako lijep fudbal”, pisala je engleska štampa nakon što su “karioke” u finalu, čije se sekvence i danas često vrte na televiziji, pregazile Italiju sa 4:1.

Brazilski “jogo bonito” (žogo bonito) – najljepša i najčistija igra, u Meksiku je došla do punog izražaja.

Četiri godine ranije, Pele je najavio oproštaj od reprezentacije. Jedan od najboljih igrača u istoriji fudbala bio je razočaran grubijanima koji su sve više okupirali fudbalska borilišta. I 1962. i 1966. godine šampionate je zbog povreda odgledao sa klupe. Ipak, predomislio se – na sreću fudbala. Došao je u Meksiko i osvojio treću titulu svjetskog šampiona.

Pele je već sa 17 godina bio svjetski prvak i kralj fudbala. Sa nepunih 20 godina, vlada Brazila ga je proglasila državnim blagom i zabranila njegov izvoz. I nakon što je postigao hiljaditi gol, nastavio je da trese mreže. Na kraju je odigrao preko 1.300 utakmica i dao skoro toliko golova. Još se prepričava anegdota da je jednom prilikom zaustavio i rat: Nigerija i Bijafra su sklopile primirje da bi ga gledale kako igra.

Poslije finala, Pele je u suzama, na rukama saigrača, iznesen sa terena. Bio je to njegov posljednji nastup na mundijalima. Slika pobjednika koji odlazi u legendu.

Osim po dopadljivom fudbalu, Mundijal u Meksiku se pamti kao prvi na kojem su treneri imali pravo da izvrše po dvije izmjene. Do tada je samo golman bio taj koji je mogao da bude zamijenjen, i to u slučaju povrede.

U zemlji “sombrerosa” sudije su prvi put u istoriji imale i žute i crvene kartone. Žuti je pokazan već na prvoj utakmici, a crveni nije na cijelom Mundijalu.

Nezaboravne slike sa ovog Mundijala su istrajnost Franca Bekenbauera, koji je veći dio polufinalne utakmice protiv Italije odigrao sa slomljenim ramenom i grčom na licu, kao i hrabrost Brazilca Tostaoa, koji je sve mečeve odigrao do kraja, iako se tek oporavio od operacije oka.

Nakon najmasovnijih kvalifikacija (učestvovalo 75 država) u Meksiko nisu putovale selekcije poput Portugala, Argentine, Španije, Mađarske i Jugoslavije, ali su zato prvi nastup na Mundijalu izborile reprezentacije Perua, Maroka i Izraela.

Tokom šampionata nije bilo senzacionalnih iznenađenja, pa su u polufinalu igrala četiri svjetska šampiona: Brazil, Njemačka, Italija i Urugvaj. Englezi su ispali u četvrtfinalu, izgubivši sa 3:2 od SR Njemačke.

Na kraju, presudio je ubitačan napad “karioka” – uz Pelea više nisu bili Didi, Vava i Garinča, ali jesu novi majstori poput Žairzinja, Tostaoa, Rivelinja, Žersona i Karlosa Alberta…

Pehar Žila Rimea tako je trajno ostao u vlasništvu Brazila, koji je treći put postao šampion bez izgubljene utakmice.

Pehar je, međutim, ukraden krajem 1983. godine, a potom, kako se pretpostavlja, pretopljen u skoro dva kilograma čistog zlata. Na njegovom mjestu u vitrinama sada stoji kopija.

Treće mjesto osvojila je Njemačka, a najbolji strijelac bio je njen “torpedo” Gerd Miler sa devet golova.