Nedjeljni komentar: Ko i zašto finansira evropsku ekstremnu desnicu?

Opaska Džordž Santajana da „narodi koji ne pamte prošlost, osuđeni su da je ponove” zlokobno se šunja iza današnjice Starog kontinenta. Kratkovidost i gramzivost tajkuna i industrijalaca u sprezi sa nacionalizmom i populizmom dva puta su odveli Evropu u rat u prošlom vijeku. Negativna kolateralna okolnost je da u Bijela kuća danas ne sjedi Vudro Vilson, a ni Frenklin Delano Ruzvelt, već Donald Tramp.

Ekstremna i antievropska desnica nikada nijesu bile jače u Evropi od završetka Drugi svjetski rat. Razmjere rasta njihove popularnosti su takve da ih dio društva instinktivno počinje normalizovati. Alarmantna činjenica je da su među njihovim najvažnijim pokroviteljima evropski, ali i američki biznismeni i tzv. tehno-oligarsi.

U vremenima kada su najveći planetarni problemi bili ratovi za jugoslovensko nasljeđe, Fransoa Miteran je u svom oproštajnom govoru u Evropski parlament — koji se smatra njegovim političkim testamentom — upozorio svoje sunarodnike i ostale Evropljane: „Le nationalisme, c’est la guerre.”

U novom Nedjeljnom komentaru odgovaramo na sljedeća pitanja:

Kakve su paralele između prve polovine 20. i prve polovine 21. vijeka?

Odgovori u nedjelju u 18.15 i 22.30 na Televizija Informacije CG.